Giresun Ortak Paydasında Kesişen Yollar
Yıllar, su gibi akıp giderken geride bazen sadece tozlu raflarda kalmış anılar, bazen de hiç eskimeyen, sadece "ara verilmiş" dostluklar bırakıyor. Benim için bu dostluklardan biri, uzun zaman önce TÜYAP çatısı altında düzenlenen EMİTT Turizm Fuarı’nda başlamıştı. Giresun standında memleket tanıtımı için omuz omuza verdiğimiz, samimiyetiyle iz bırakan Mustafa Reşat Ustaoğlu ile o günlerde başlayan hukukumuz, zamanla araya giren mesafelere yenik düşmüş, irtibatımız kopmuştu.
Millet Bahçesi’nde Mutlu Bir Tesadüf
Geçtiğimiz günlerde Atatürk Havalimanı Millet Bahçesi’nde düzenlenen Giresun Günleri, sadece bir tanıtım organizasyonu değil, aynı zamanda benim için bir vefa buluşması oldu. Kalabalığın içinde Mustafa Reşat Bey ile göz göze geldiğimiz o an, dostluğun zamandan bağımsız bir duygu olduğunu bir kez daha anladım.
EMİTT fuarında o standın tanıtımı için üç gün boyunca canla başla görev yaparken, ben de memleketin sesini duyurmak adına haber peşindeydim. Aradan geçen onca yıla rağmen, o günkü heyecanımızı ve memleket sevdamızı bugün de aynı noktada görmek tarif edilemez bir mutluluk. Bizim arkadaşlığımız her şeyden önce "gönüldendi", bu yüzden karşılaşmamızın verdiği huzur da bir o kadar derin oldu.
Giresun’un Birleştirici Gücü: Sahil ve İç Kesim El Ele
Bu buluşma bana bir gerçeği tekrar hatırlattı: Giresun adına düzenlenen bu büyük organizasyonlar, sadece birer fuar değil; Şebinkarahisar, Alucra ve Çamoluk’u sahil ilçeleriyle kalben yakınlaştıran devasa köprülerdir.
Kelkit Vadisi’nin vakur duruşuyla sahilin hırçın dalgaları bu meydanlarda buluşuyor. Mesafeler kısalıyor, yabancılıklar bitiyor ve yerini sağlam dostluklara bırakıyor. Mustafa Reşat Ustaoğlu ile yıllar sonra yeniden kucaklaşmamız, aslında bu birleştirici ruhun en canlı örneğidir.
Giresun sevdasıyla kurulan köprüler, yıllar geçse de yıkılmıyor; aksine daha da güçleniyor.